บทที่ 5 บทที่ 5

ญดารินทร์อยากจะวิ่งหนีไปจากตรงนี้นัก

ทว่า...เธอทำไม่ได้ เพราะเธอรับงานรับเงินมาแล้ว ฮือๆ เธอได้แต่คอยเหลือบมองนาฬิกา ให้เวลามันผ่านไปไวๆ สองชั่วโมง...ใช่ไหมนะ? หรือว่าสาม...เธออยากให้การกินข้าวหนนี้ผ่านไปไวๆ เหลือเกิน

ใครจะไปคิดว่าการมารับงานอะไรแบบนี้เธอจะแจ็คพอตเจอะเจอท่านประธานหนุ่มเข้า...แต่ดูเหมือนเขาจะจำเธอไม่ได้เลย...เอ่อ...เขาจำเธอไม่ได้นี่หว่า แถมเขายังคงสุภาพมาก...มือไม้ของเขาไม่ได้เกะกะป้วนเปี้ยนกับตัวเธอ เหมือนกับที่เพื่อนร่วมงานของเธอและแขกอีกคน ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครนัวใคร ทั้งคู่พากันนัวเนียหนึบหนับกันไปหมด

พวกเธอย้ายจากภัตตาคารนั้นหลังจากที่การรับประทานอาหารเสร็จสิ้น สิ่งที่โรสบรีฟหายไปหมดจากสมองเพราะเธอมัวแต่สติแตกที่พบว่าลูกค้าของเธอดันเป็นเจ้านายสุดเฮี้ยบ...ตายล่ะ...ขืนเขารู้ว่าหัวหน้างานแผนกบัญชี มารับงานเป็นเพื่อนเดต...จุดจบของเธอคงไม่แคล้วเป็นซองขาวแหงๆ

โชคดีที่เหมือนว่าเขาจำเธอไม่ได้

ญดารินทร์อยากจะไปจุ๊บแก้มเจ๊แมนรัวๆ ที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปแทบเป็นคนละคนแบบนี้

เหล้าถูกรินเติมให้กับญดารินทร์ ยูยะเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์และเป็นคนรินเติม...เครื่องดื่มให้กับคู่เดตของเขา...เขาลอบมองเสี้ยวหน้าจิ้มลิ้มนั่น...เธอเป็นผู้หญิงน่ารัก พูดน้อย ท่าทางดูขัดเขิน...ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ ถามคำตอบคำ...ผิดวิสัยผู้หญิงที่ทำอาชีพนี้ จริงๆ เขาเองก็อยากกลับไปพัก เพราะมีประชุมใหญ่อีกไม่กี่วันนี้ ปู่จะมาตรวจงาน แต่ขัดคำของพี่ชายไม่ได้...เขากำลังจะหาทางแวบกลับบ้านก่อนเวลา เพราะไม่อยากอยู่ต่อนาน เขารู้ว่าภาษิตไม่น่าจะยอมให้เขากลับง่ายๆ เขาไม่ได้เพลิดเพลินอะไรนักกับงานเลี้ยงให้เขาในแบบฉบับของภาษิต เพราะเขาไม่ใช่นักเที่ยว ไม่ได้สนุกกับสุรานารีแบบพี่ชายสักเท่าไหร่

แต่...เขามาเจอกับคู่เดตคนนี้นั่นแหละ ทำให้ยูยะ...นึกอยากจะอยู่นาน เธอหน้าตาน่ารัก มีสัดส่วนที่ทำให้เขา...รู้สึกคึกคักอย่างบอกไม่ถูก นัยน์ตาคมกริบหลุบมองไปที่หน้าอกของเธอ ที่นั่งข้างๆ เขา เธอยิ้มเก่ง แต่ไม่ได้ชวนคุยอะไรมาก ส่วนใหญ่เขามักจะเป็นฝ่ายชวนคุย ภาษาของเธอดีพอใช้เลยละ เพราะเขาสนทนากับเธอเป็นภาษาอังกฤษ ที่เขาค่อนข้างถนัดและมักจะให้คนทั่วไปเข้าใจว่าแบบนั้น...การที่ทำเป็นไม่ค่อยเข้าใจภาษาไทย มันก็ทำให้เขารู้เห็นอะไรหลายอย่าง นั่นแหละเพราะแบบนี้เขาเลยจับทุจริต อุดเงินรั่วไหลของบริษัทได้ และสร้างกฎเกณฑ์ที่ตอนนี้ถูกนินทาอย่างหนักจากเหล่าพนักงาน ว่าเขาออกกฎที่ช่างเผด็จการและไม่เข้าท่า

คัพซีไม่น่าจะผิดเพี้ยน...เขากะจากสายตา แม้จะไม่ใช่พวกชอบพร่าหญิง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไร้ประสบการณ์เสียทีเดียว วัยหนุ่มของยูยะ ก็ไม่ใช่หนุ่มถือพรหมจรรย์ เพียงแต่ตอนนี้เขาทุ่มกำลังเต็มที่ให้กับงานเลยห่างๆ เรื่องนี้ไปบ้าง

แต่แม่ตัวเล็ก ตาแป๋ว ผิวขาวผ่อง สัดส่วนเหมือนนาฬิกาทรายคนนี้กำลังทำให้เขาเกิดอารมณ์

“เอ่อ...” ญดารินทร์ก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ มันบอกเวลาห้าทุ่มแล้ว เจ๊แมนเพิ่งจะไลน์มาถามว่าเธอกลับถึงบ้านหรือยัง ด้วยความกลัวเพื่อนเป็นห่วง เธอจึงตอบทางนั้นไปว่ากลับแล้ว แต่จริงๆ แล้วยังไม่ได้กลับ เวลางานมันจะจบหรือยังนะ เธอเหลือบมองไปทางเพื่อนร่วมงาน ที่ตอนนี้ดูจะปากไม่ว่างจะตอบเธอ ญดารินทร์หน้าแดงเถือกไปหมด เมื่อเห็นว่าตอนนี้เพื่อนร่วมงานของเธอกับลูกค้าทำอะไรกัน? แอร๊

“คือว่า ตอนนี้จะห้าทุ่มแล้ว....” เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยกับลูกค้าของตัวเอง ใจหายใจคว่ำมาหลายชั่วโมงว่าเขาจะจำเธอได้ไหม แต่พอเขาจำเธอไม่ได้ ใจของญดารินทร์ก็ชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง แต่ใดๆ ก็ต้องรีบไปจากที่นี่...อยู่นานไม่ได้ ใจมันหวั่นไหว หนึ่ง...กลัวเขาจะจับได้ว่าเธอคือพนักงานของเขา สอง...กลัวว่าถ้าเมาไปมากกว่านี้...เอ่อ...ใจสาวมันก็เต้นแปลกๆ แหละ กับการใกล้ชิดกับท่านประธานหนุ่ม หน้าตาดีมาก เสน่ห์ทางเพศพวยพุ่งขนาดนี้

เขาสะกิดต่อมฮอร์โมนบางอย่างของเธอเข้าอย่างแรง เห็นไกลๆ ว่าชวนใจเต้น แต่มาใกล้กันแบบแขนชิดแขนแบบนี้ จนได้กลิ่นน้ำหอมของเขาแบบนี้ มันไม่ไหวอะ...งื้อ...

เขาทำให้สาวพรหมจรรย์อย่างเธออยากจะแรดในวัยเกือบสามสิบ

อีเจ๊แมนรู้เข้า จะบอกว่ายังไงนะ

ลุยเลยสิอีหญิง! แกจะต้องรับรู้รสชาติของความเป็นชาย

ว้าย...

มันได้ที่ไหนเล่า โธ่...

“หืม...” สายตาคมกริบที่มองจับจ้องคู่เดตของตัวเองอย่างสำรวจ ตอนนี้ระยับวาวด้วยประกายบางอย่าง จะว่าไปเขาก็ห่างหายจากเรื่องนี้มาพักใหญ่ และพี่ชายก็เตรียมคู่เดตพิเศษไว้สำหรับคืนนี้ มันก็ไม่ผิดอะไรถ้าเขาจะรับของขวัญนี้จนจบกระบวนการ

“คือว่า...” ญดารินทร์กำลังจะอ้าปากถามเขาว่า...เขาจะจบเดตคืนนี้ได้หรือยัง? แต่ใบหน้านั้นก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ แล้วก้มลงประทับริมฝีปากกับปากของเธอ เล่นเอาหญิงสาวถึงกับตัวชาวาบ

อะ...อะไรกัน

ถามตัวเองอย่างเบลอๆ เมื่อถูกเขาดึงไปจูบอย่างดูดดื่ม จูบแรกของญดารินทร์กับผู้ชายที่เกินเอื้อมในชีวิตจริงอย่างท่านประธานหนุ่ม ทำให้เธอทั้งตกใจ และรู้สึกวาบหวามไปในเวลาเดียวกัน

เขาถอนจูบเพียงเล็กน้อย เพื่อจะได้มองหน้าคู่เดตในอ้อมแขน ก่อนจะบดจูบลงมาใหม่ หนนี้ทำให้ญดารินทร์ถึงกับแข้งขาอ่อน...

มันร้อนเร่า ปลุกอารมณ์บางอย่างของเธอที่ไม่เคยฟื้นตื่นมาก่อนในชีวิตวัยสาว ให้ลุกโพลงขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

“อื้ม...” เสียงหวานเผลอครางออกมา เขาถอนจูบแล้วยิ้ม...ในระยะประชิดแบบนี้ เล่นเอาญดารินทร์ถึงกับตาลาย...ท่านประธานหนุ่มยิ้มได้ชวนเร้าใจมาก

“เรามาจบคืนนี้กันเถอะ...ผมทิปคุณหนักแน่ๆ คนน่ารัก”

เขาอุ้มเธอขึ้นมาจากโซฟา และพาเธอเดินเข้าไปในห้อง...

อีหญิง! ถอนตัวทันไหมนะ งื้อ...

ภาพที่น้องชายอุ้มผู้หญิงคู่เดตขึ้นมาในวงแขน และพาเธอเดินเข้าไปในห้อง ทำให้ภาษิตผละชั่วคราวจากคู่เดตของตน และยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิปไว้...เขาคอยถ่ายพฤติกรรมของน้องชายไว้เป็นระยะแล้วล่ะ ตั้งแต่ที่มารับประทานอาหาร ยาวๆ จนมาดื่ม และจนมาถึงตอนนี้

เขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย จริงๆ มันก็เรื่องปรกติของผู้ชายนั่นแหละ กับการมากินเที่ยวแบบนี้ แต่...ถ้าเกิดว่าเขาเอาไปถ่ายทอดให้คนฟัง คนดูคลิปเหล่านี้อีกแบบหนึ่ง เรื่องธรรมดาก็จะเป็นเรื่องไม่ธรรมดาแน่นอน

ยูยะค่อยๆ ก้าวลงกับดักของเขาแล้ว...